On The Road...

35 χρόνια έκλεινε. Θυμόταν πολλά… Πρώτη του ανάμνηση, ένα χτύπημα στο πίσω μέρος του κεφαλιού, 4 χρονών, στη γωνία του τραπεζιού. Δυο μέρες στο νοσοκομείο και 4 ράμματα πεσκέσι από ένα σπρώξιμο του 2 χρόνων μεγαλύτερου αδερφού του…

Αργότερα, η πρώτη μέρα στο σχολείο. Η μητέρα του τον πήγε σε ιδιωτικό, «να πάρει γερές βάσεις», όμως το σκασιαρχείο ήταν πάντα η επιλογή του. Οι δασκάλες λέγανε ότι απλά «δεν προσέχει», εκείνος όμως ήξερε ότι δεν ήταν το φόρτε του το διάβασμα.

Ο πρώτος του έρωτας. Αθώα παιδάκια ακόμα, στην εποχή «ο Γιωργάκης αγαπάει την Ελενίτσα, εσύ ποια αγαπάς;» είχε κολλήσει με μια ξανθούλα στρουμπουλή με κοτσίδες, την Ελεονόρα. Όταν έπαιζε με τους άλλους τους στρατιώτες, κυνηγητό, μπάλα, ο,τιδήποτε, άμα τύχαινε να περνάει από τη μεριά τους η συμπαθής συμμαθητριούλα, ήθελε να είναι το επίκεντρο της προσοχής…

Το πρώτο του φιλί. Γυμνάσιο. Μια κοπέλα που δεν συμπαθούσε και τόσο, παρόλα αυτά ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη για την ηλικία τους, οπότε του φάνταζε ιδανική, όπως και σε όλη τη παρέα. Δεν έμεινε μαζί της ούτε καν για 2 μέρες...

Λύκειο. Η εποχή με τα σπυράκια, τα κρυφά πορνοπεριοδικά, το πρώτο τσιγάρο, το πρώτο ποτό και μια μορφή ανεξαρησίας από την οικογένεια που τον έπρηζε να στρώνεται στο διάβασμα, ενώ εκείνος δεν είχε καμία απολύτως όρεξη… Μετά τη πρώτη λυκείου, πήγε σε μια τεχνική σχολή, να μάθει μηχανικός. Πορωμένος με τα αμάξια, ήθελε να τα ξέρει μέσα έξω. Να τα κάνει βίδες και να τα ξαναφτιάχνει. Στο τέλος του σχολείου, μια παρέα 3 ατόμων έκανε «επιδρομή» σε γυναίκες που μπορούσαν να τους μάθουν «τα κατατόπια». Εκείνη τη μέρα ήταν η πρώτη του φορά…

Τον επόμενο Νοέμβρη μπήκε φαντάρος. Αφού ορκίστηκε, μεγάλο μέρος της θητείας έκανε στη Σάμο, λίγο Διδυμότειχο, μέχρι να καταλήξει στη Λάρισα, όπου και απολύθηκε. Γυρίζοντας σπίτι στην Αθήνα είπε να κυνηγήσει τη δουλειά. Μπήκε σε ένα μηχανουργείο αυτοκινήτων, όπου σιγά σιγά διέπρεψε. Έτσι, δεν άργησε να έρθει η ώρα που άλλαξε δουλειά, και πήγε σε εγκεκριμένο συνεργείο γνωστής μάρκας αυτοκινήτων.Εκεί του φερε η τύχη μια μέρα να συναντήσει την πρώτη του αγάπη, την Ελεονόρα. Μόνο που πια δεν ήταν μια μικρή στρουμπουλή τρελοκοτσιδού, αλλά μια κουκλάρα 1.80 με γυμνασμένο κορμί (του είπε αργότερα ότι για τις αναλογίες της έδινε μεγάλο ποσοστό υπαιτιότητας στη κολύμβηση). Φοιτήτρια, τελειόφοιτη, έτυχε να κάνει κάποιο θόρυβο το αυτοκίνητό της και το έφερε να το κοιτάξουν. Της πρότεινε να πάνε για ένα καφέ. Ο ένας έγιναν δυο, οι δυο περισσότεροι και να τους μαζί ζευγάρι. Στα παγκάκια, στις καφετέριες, στα ιδρωμένα σεντόνια, έδιναν πάντα τα διαπιστευτήρια ενός τρανού έρωτα.

Ενός έρωτα που «μονιμοποιήθηκε» με το γάμο τους, μια βροχερή μέρα, σε ένα εξωκλήσι λίγο έξω από το χωριό της καταγωγής της. «Αφού παντρευτήκαμε με βροχή, όλα τα άλλα θα μας πηγαίνουν καλά», έλεγαν. Και πράγματι, στην ηλικία των 28 και οι δυο, είχαν μπροστά τους το μέλλον τους. Πράγμα που επισφραγίστηκε με την προαγωγή του σε προϊστάμενο αρχιμηχανικό και την γέννηση του γιου τους.

Ο καιρός πέρασε, το παιδί μεγάλωσε, περπάτησε, έμαθε τις πρώτες του λεξούλες, πήγε νηπιαγωγείο, έκανε τις πρώτες του γυμναστικές επιδείξεις, πήγε σχολείο και είχε φτάσει πλέον στη πρώτη δημοτικού.

7 χρόνια παντρεμένος, 6 χρόνια πατέρας, η οικογένειά του ήταν το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής του. Δεν υπήρχε περίοδος να τους αφήσει μόνους. Πάντα έφευγε από τη δουλειά στις 5 για να πάει να πάρει το μικρό από τη γιαγιά του και ζεστάνει το φαγητό για εκείνον και τη γυναίκα του, που όπου να ναι γύριζε κι εκείνη από το γραφείο...

Τους τελευταίους μήνες έβαζε στην άκρη χρήματα να αγοράσει ένα σκάφος. Μόλις χθες η Ελεονόρα του ανήγγειλε ότι θα γινόταν δεύτερη φορά πατέρας. Μόλις πριν 7 ώρες ξεκινούσαν για τις διακοπές τους. Μόλις πριν 10 λεπτά ξεκινούσαν από τη τελευταία τους στάση. Μόλις πριν 2 δευτερόλεπτα είδε τα δυνατά φώτα του φορτηγού…

Τελικά έχουν δίκιο όσοι λένε ότι η ζωή σου περνά μπροστά από τα μάτια σου λίγο πριν πεθάνεις...

Σε 2 ώρες θα τους έχουν αναγνωρίσει. Αύριο θα τους αναφέρουν όλες οι εφημερίδες και τα κανάλια. Τον υπόλοιπο μήνα η τροχαία θα διπλασιάσει τα μέτρα ασφαλείας. Τον υπόλοιπο χρόνο θα ακολουθήσουν πολλοί με την ίδια τύχη. Την υπόλοιπη ζωή του, ένα παιδάκι θα αναρωτιέται που είναι οι γονείς του…

Φιλιά Σε Όλους … ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ