Μάσκα δεν έχω να γυρνώ........

Τον τελευταίο καιρό πιάνω συχνά τον εαυτό μου να βρίσκεται σε μια συνεχή διαδικασία εσωτερικού προβληματισμού..Είναι από τις φορές που κάθεσαι κι αναρωτιέσαι γιατί όλα γύρω μου είναι στραβά, γιατί τίποτα δεν πάει όπως θα ήθελα (μήπως τελικά εγώ είμαι στραβός???Δίνω μεγάλο βάρος και σ' αυτό το ενδεχόμενο..............) και γενικά τέτοιου τύπου υπαρξιακά ερωτήματα γυρνάνε στο μυαλό μου.........

Έτσι λοιπόν εχθές ενώ πήγα να παρακολουθήσω για δεύτερη φορά το δίδυμο Θηβαίου-Πασχαλίδη (Παρεμπιπτόντως για άλλη μια φορά ήταν καταπληκτικοί), ο Μίλτος Πασχαλίδης είπε ένα τραγούδι εκτός προγράμματος λες και ήταν συννενοημένος με κάποιον για να κάνει ακόμα χειρότερη την κατάσταση μου....Ένα τραγούδι του Θανάση Παπακωνσταντίνου από τα αγαπημένα μου και που μάλιστα είχα καιρό να το ακούσω,ήρθε την κατάλληλη στιγμή και τριγυρίζει όλη μέρα στο κεφάλι μου....Το τραγούδι λέγεται "Στις χαραυγές ξεχνιέμαι" και αρχίζει έτσι: "Μάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο......"

Θα μπορούσα να μην γράψω τίποτα άλλο παρά μόνο αυτό το στιχάκι καθώς λέει τόσα πολλά σε τόσο λίγες λέξεις άλλα από την άλλη σκέφτηκα ότι ο Παπακωνσταντίνου μπορεί να ξόρκισε τους δαίμονες του γράφοντας το, εγώ όμως όχι...Είναι στιγμές λοιπόν που νοιώθω σαν να κατέβηκα από άλλο πλανήτη, σαν να ήρθα από έναν άλλο κόσμο και παλεύω να βρω κάποιον να συμφωνεί μαζί μου που μάλλον θα κατέβηκε κι εκείνος από τον ίδιο πλανήτη....Θα μου πείτε ότι δεν γίνεται να είμαστε όλοι ίδιοι και να συμφωνούμε στα πα ντα όμως εγώ πιστεύω ότι τελικά οι «μάσκες» που φοράμε στο εκάστοτε «καρναβάλι» είναι αυτές που τελικά διαμορφώνουν πολλές από τις απόψεις μας....Και εδώ θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι αντίθετος σε κάθε είδους άποψη διαφορετική από τη δική μου...Απλώς γράφω γιατί με ενοχλεί αυτός ο ψυχαναγκασμός που τελευταία λίγο πολύ όλοι βιώνουμε και μας κάνει να επιτασσόμαστε σε διάφορες νόρμες των κοινωνικών ομάδων στις οποίες ανήκουμε....

Έχω παρατηρήσει τελευταία ότι οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν γίνει κατά ένα μεγάλο ποσοστό εγκεφαλικές κάτι που κάνει τη μαγεία να χάνεται και στην ουσία να είμαστε με άλλους επειδή απλά δεν θέλουμε να ήμαστε μόνοι μας....Παράλληλα η ανάγκη που έχουμε να μην περιθωριοποιηθούμε μας κάνει να πνίγουμε την προσωπικότητα μας και να χάνουμε αυτό που ουσιαστικά μας κάνει ξεχωριστούς συμμορφωμένοι πλέον σε εξωτερικές επιταγές......Και αυτό μας αναγκάζει να φοράμε προσωπεία σε ένα περιβάλλον που πολλά στοιχεία του είναι αφύσικα κι όμως εμείς επιμένουμε να πιστεύουμε πως αυτό που πρέπει να αλλάξει είμαστε εμείς γιατί κινδυνεύουμε να κατηγορηθούμε ως αλλόκοτοι...
Τελικά τα έβγαλα από μέσα μου αυτά που ήθελα και τώρα αισθάνομαι καλύτερα....Θα κλείσω με μια ευχή: να αφήσουμε όλοι τις μάσκες μας στην άκρη και να υποστηρίξουμε αυτό που πραγματικά ήμαστε και από το καρναβάλι μας να κρατήσουμε μόνο τη γιορτή και όχι την τρέλα( με την έννοια της παραφροσύνης)..........

Αυτά από μένα..........

Υ.Γ.: Σας παραθέτω και το τραγούδι που με παρότρυνε να γράψω σε μια πολύ καλή ερμηνεία από το Γ.Χαρούλη...Εξαιρετικα αφιερωμένο..