Τα τελευταία χρόνια μεγάλη μερίδα φιλοσόφων, ανάμεσά τους και ο υποφαινόμενος, ασχολούνται με το θέμα της αύρας. Όχι του γνωστού εκείνου κύματος αέρα που κάνει τη ραχοκοκκαλιά να τρέμει από ρίγος. Την αύρα που αποπνέει ο κάθε άνθρωπος στο περιβάλλοντα χώρο... Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι υπάρχει κάτι τέτοιο. Και λειτουργεί σαν μαγνήτης!
Διάφορες ινδουιστικές αντιλήψεις λένε την αύρα προπομπό του μέλλοντος. Άλλοι λένε ότι σ' αυτήν αντικατοπτρίζεται η ψυχή κι ο χαρακτήρας μας. Παράδειγμα, στη τέταρτη ταινία OMEN υπό τον τίτλο "The Omen IV: The Awakening", η υποτιθέμενη κόρη του Σατανά είχε μια αύρα κατάμαυρη που έκανε τους πάντες να την υποπτευθούν... ΝιεχΝιεχΝιεχ (αυτό είναι το σατανικό μου γελάκι)! Αλλά έχω ακούσει και κβαντοθεωρίες σχετικά με "μπακουρόνια" και "γκαντεμόνια" (ανά το πρωτόνια, φωτόνια, ηλεκτρόνια, κλπ.), που μοιαζουν παρεμφερείς, αλλά απέχουν χιλιόμετρα...
Ανοησίες! Δεν πιστεύω τέτοια πράγματα. Όλα αυτά είναι ψιλο-συμβατικά κατ' εμέ. Δεν σου κάθεται η γκόμενα αν έχεις λίγα μπακουρόνια, αλλά αν την κάνεις να σε εκτιμήσει. θα τρακάρεις με το τοίχο μπροστά σου, όχι επειδή έχεις Υ.Σ.Γ. ("Υψηλή Συγκέντωση Γκαντεμονίων"), αλλά επειδή δεν τον είδες. Είσαι κακός άνθρωπος γιατι μεγάλωσες σ'έναν σκατένιο κόσμο που ισχύει το "οφθαλμός αντί οφθαλμού" και η εκδίκηση είναι το παν κι όχι επειδή σε περικλύει ένα "αόρατο μαύρο πέπλο"...
Η δική μου θεωρία είναι βασισμένη στα βιώματα μου. Ίσως και λίγο σε όσα μας δείχνουν στις ταινίες το Πάσχα με τη ζωή του Χριστού. Γενικά πιστεύω η αύρα είναι κάτι σαν ένα αεράκι που φεύγει κατά κύματα από εμάς και πηγαίνει στο περιβάλλον. Δεν είναι κάτι το σταθερό. αλλάζει μορφή, ένταση και τρόπο. Αποτυπώνει και φανερώνει τη διάθεση μας. Αν είσαι κακοδιάθετος, η αύρα σου σε εμφανίζει σε όλους κατσούφη, κακομοιριασμένη μικρογραφία του εαυτού σου. Αν έχεις απογοητευθεί από φίλο, σύντροφο ή κατάσταση, η αύρα σου κάνει το περιβάλλον να σε αντιλαμβάνεται όπως ο ετοιμοθάνατος τις τελευταίες του στιγμές. Αν είσαι ερωτευμένος, φαίνεσαι χαρούμενος, ευτυχισμένος... Αν είσαι περίεργος να μάθεις για τι μιλάει ο διπλανός φαίνεσαι σαν το "μου 'φάγαν το μπιφτέκι μουουου"...
Μέσα από την αύρα μπορείς και "μιλάς με τα μάτια". Στέλνεις μηνύματα στον άλλο χωρίς να πεις ή να γράψεις λέξη. Στη φάση που είσαι αγκαλιά με το ταίρι σου στα σκαλάκια της πολυκατοικίας λίγο πριν πεις καληνύχτα νιώθετε ο ένας τον άλλο να λέει "φίλα με". Στη φάση της απογοήτευσης σου γυρνάς και λες στο φίλο σου τι σε βασανίζει, γιατί "άκουσες¨ μέσω της αύρας τη διάθεσή του να ακούσει όλα όσα έχεις να πεις...
Και πάμε στα "μπακουρόνια". Δεν νομίζω ότι τίθεται θέμα (όσο πιστευτή κι αν είναι η θεωρία) ύπαρξης σωματιδίων που ανταλλάσουμε μεταξυ μας άνδρες-γυναίκες. Αντίθετα, αν πλησιάσω μια κοπέλα ντροπαλός, μαζεμένος, "χεσμένος μέχρι το μπατζάκι", θα της φανώ σίγουρα ψεύτικος και απόμακρος. Όμοια, αν είμαι cool, "εεντάξει μωρέεε", και "χαλαράαα", θα της φανώ νταής, ψευτόμαγκας και επιδειξίας (με τη καλή έννοια πάντα).
Συνεχίζοντας, στα "γκαντεμόνια", σαν παράδειγμα θα φέρω από τον εργασιακό χώρο. Δηλαδή τι περιμένουμε να κάνει το αφεντικό μας αν είμαστε π.χ. πλασιέ και βγάζουμε λόγω αύρας την κακομοιριά και την εξαθλίωση στο πελάτη; Τι περιμένουμε να γίνει αν στο γραφείο βγάζουμε στην αύρα μας χασμουρητό, βαρεμάρα και καθόλου όρεξη για δουλειά; Γιατί κάπως έτσι χάνουν κάποιοι τη δουλειά τους και μετά λένε "μα, γιατί;", εκτός, βέβαια, αν είναι στο δημόσιο... Άλλος θεός εκεί!!!
Και εδώ δεν εννοείται σύγκριση μεταξύ ανδρών-γυναικών. Είναι ακριβώς το ίδιο και για τους δυο μας. Μη μου πείτε ότι δεν έχετε τύχει μιας τέτοιας περίπτωσης; Εγώ πιστεύω ότι η αύρα είναι η ίδια μας η καθημερινότητα. Πηγάζει από το χαρακτήρα μας και αποτυπώνεται στο πρόσωπό μας. Όσο όμορφοι ή άσχημοι κι αν είμαστε. Η "γλώσσα του σώματος" δεν είναι μόνο σεξουαλικό υπονοούμενο...
Φιλιά Σε Όλους.
P.S. Τώρα τελευταία λιώνω το άλμπουμ του Μιλτιάδη Πασχαλίδη "Έχουν Περάσει Χρόνια Δέκα"... Πολύ καλό Live, πολλές συμμετοχές, τα best of Μίλτος... Top Of The Tops!!!
Διάφορες ινδουιστικές αντιλήψεις λένε την αύρα προπομπό του μέλλοντος. Άλλοι λένε ότι σ' αυτήν αντικατοπτρίζεται η ψυχή κι ο χαρακτήρας μας. Παράδειγμα, στη τέταρτη ταινία OMEN υπό τον τίτλο "The Omen IV: The Awakening", η υποτιθέμενη κόρη του Σατανά είχε μια αύρα κατάμαυρη που έκανε τους πάντες να την υποπτευθούν... ΝιεχΝιεχΝιεχ (αυτό είναι το σατανικό μου γελάκι)! Αλλά έχω ακούσει και κβαντοθεωρίες σχετικά με "μπακουρόνια" και "γκαντεμόνια" (ανά το πρωτόνια, φωτόνια, ηλεκτρόνια, κλπ.), που μοιαζουν παρεμφερείς, αλλά απέχουν χιλιόμετρα...
Ανοησίες! Δεν πιστεύω τέτοια πράγματα. Όλα αυτά είναι ψιλο-συμβατικά κατ' εμέ. Δεν σου κάθεται η γκόμενα αν έχεις λίγα μπακουρόνια, αλλά αν την κάνεις να σε εκτιμήσει. θα τρακάρεις με το τοίχο μπροστά σου, όχι επειδή έχεις Υ.Σ.Γ. ("Υψηλή Συγκέντωση Γκαντεμονίων"), αλλά επειδή δεν τον είδες. Είσαι κακός άνθρωπος γιατι μεγάλωσες σ'έναν σκατένιο κόσμο που ισχύει το "οφθαλμός αντί οφθαλμού" και η εκδίκηση είναι το παν κι όχι επειδή σε περικλύει ένα "αόρατο μαύρο πέπλο"...
Η δική μου θεωρία είναι βασισμένη στα βιώματα μου. Ίσως και λίγο σε όσα μας δείχνουν στις ταινίες το Πάσχα με τη ζωή του Χριστού. Γενικά πιστεύω η αύρα είναι κάτι σαν ένα αεράκι που φεύγει κατά κύματα από εμάς και πηγαίνει στο περιβάλλον. Δεν είναι κάτι το σταθερό. αλλάζει μορφή, ένταση και τρόπο. Αποτυπώνει και φανερώνει τη διάθεση μας. Αν είσαι κακοδιάθετος, η αύρα σου σε εμφανίζει σε όλους κατσούφη, κακομοιριασμένη μικρογραφία του εαυτού σου. Αν έχεις απογοητευθεί από φίλο, σύντροφο ή κατάσταση, η αύρα σου κάνει το περιβάλλον να σε αντιλαμβάνεται όπως ο ετοιμοθάνατος τις τελευταίες του στιγμές. Αν είσαι ερωτευμένος, φαίνεσαι χαρούμενος, ευτυχισμένος... Αν είσαι περίεργος να μάθεις για τι μιλάει ο διπλανός φαίνεσαι σαν το "μου 'φάγαν το μπιφτέκι μουουου"...
Μέσα από την αύρα μπορείς και "μιλάς με τα μάτια". Στέλνεις μηνύματα στον άλλο χωρίς να πεις ή να γράψεις λέξη. Στη φάση που είσαι αγκαλιά με το ταίρι σου στα σκαλάκια της πολυκατοικίας λίγο πριν πεις καληνύχτα νιώθετε ο ένας τον άλλο να λέει "φίλα με". Στη φάση της απογοήτευσης σου γυρνάς και λες στο φίλο σου τι σε βασανίζει, γιατί "άκουσες¨ μέσω της αύρας τη διάθεσή του να ακούσει όλα όσα έχεις να πεις...
Και πάμε στα "μπακουρόνια". Δεν νομίζω ότι τίθεται θέμα (όσο πιστευτή κι αν είναι η θεωρία) ύπαρξης σωματιδίων που ανταλλάσουμε μεταξυ μας άνδρες-γυναίκες. Αντίθετα, αν πλησιάσω μια κοπέλα ντροπαλός, μαζεμένος, "χεσμένος μέχρι το μπατζάκι", θα της φανώ σίγουρα ψεύτικος και απόμακρος. Όμοια, αν είμαι cool, "εεντάξει μωρέεε", και "χαλαράαα", θα της φανώ νταής, ψευτόμαγκας και επιδειξίας (με τη καλή έννοια πάντα).
Συνεχίζοντας, στα "γκαντεμόνια", σαν παράδειγμα θα φέρω από τον εργασιακό χώρο. Δηλαδή τι περιμένουμε να κάνει το αφεντικό μας αν είμαστε π.χ. πλασιέ και βγάζουμε λόγω αύρας την κακομοιριά και την εξαθλίωση στο πελάτη; Τι περιμένουμε να γίνει αν στο γραφείο βγάζουμε στην αύρα μας χασμουρητό, βαρεμάρα και καθόλου όρεξη για δουλειά; Γιατί κάπως έτσι χάνουν κάποιοι τη δουλειά τους και μετά λένε "μα, γιατί;", εκτός, βέβαια, αν είναι στο δημόσιο... Άλλος θεός εκεί!!!
Και εδώ δεν εννοείται σύγκριση μεταξύ ανδρών-γυναικών. Είναι ακριβώς το ίδιο και για τους δυο μας. Μη μου πείτε ότι δεν έχετε τύχει μιας τέτοιας περίπτωσης; Εγώ πιστεύω ότι η αύρα είναι η ίδια μας η καθημερινότητα. Πηγάζει από το χαρακτήρα μας και αποτυπώνεται στο πρόσωπό μας. Όσο όμορφοι ή άσχημοι κι αν είμαστε. Η "γλώσσα του σώματος" δεν είναι μόνο σεξουαλικό υπονοούμενο...
Φιλιά Σε Όλους.
P.S. Τώρα τελευταία λιώνω το άλμπουμ του Μιλτιάδη Πασχαλίδη "Έχουν Περάσει Χρόνια Δέκα"... Πολύ καλό Live, πολλές συμμετοχές, τα best of Μίλτος... Top Of The Tops!!!
Παραμύθι Με Λυπημένο Τέλος
(Η Λίμνη Που 'Θελε Να 'Ναι Θάλασσα)
(στίχοι, μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης)
Κάποτε γνώρισα μια λίμνη
Μάτια μου, μάτια μου
Κάποτε γνώρισα μια λίμνη
Που 'θελε να 'ναι θάλασσα
Και κάθε που χαράζει
Την τρώει το μαράζι
Και κάθε που χαράζει
Την τρώει το μαράζι
Κάποτε αντάμωσα μια πέτρα
Μάτια μου, αχ μάτια μου
Κάποτε αντάμωσα μια πέτρα
Που 'θελε βράχος να γενεί
Και κάθε που χαράζει
Την τρώει το μαράζι
Και κάθε που χαράζει
Την τρώει το μαράζι
Κάποτε αγάπησα μια κόρη
Μάτια μου, μαύρα μάτια μου
Που ρωτούσε κάθε αγόρι
Πότε γυναίκα θα γενεί
Και κάθε που χαράζει
Την τρώει το μαράζι
Και κάθε που χαράζει
Την τρώει το μαράζι
Έχουν περάσει χρόνοι δέκα
Μάτια μου, αχ μάτια μου
Η κόρη γίνηκε γυναίκα
Μα εγώ απόμεινα παιδί
Και κάθε που χαράζει
Με τρώει το μαράζι
Και κάθε που χαράζει
Με τρώει το μαράζι
(Η Λίμνη Που 'Θελε Να 'Ναι Θάλασσα)
(στίχοι, μουσική: Μίλτος Πασχαλίδης)
Κάποτε γνώρισα μια λίμνη
Μάτια μου, μάτια μου
Κάποτε γνώρισα μια λίμνη
Που 'θελε να 'ναι θάλασσα
Και κάθε που χαράζει
Την τρώει το μαράζι
Και κάθε που χαράζει
Την τρώει το μαράζι
Κάποτε αντάμωσα μια πέτρα
Μάτια μου, αχ μάτια μου
Κάποτε αντάμωσα μια πέτρα
Που 'θελε βράχος να γενεί
Και κάθε που χαράζει
Την τρώει το μαράζι
Και κάθε που χαράζει
Την τρώει το μαράζι
Κάποτε αγάπησα μια κόρη
Μάτια μου, μαύρα μάτια μου
Που ρωτούσε κάθε αγόρι
Πότε γυναίκα θα γενεί
Και κάθε που χαράζει
Την τρώει το μαράζι
Και κάθε που χαράζει
Την τρώει το μαράζι
Έχουν περάσει χρόνοι δέκα
Μάτια μου, αχ μάτια μου
Η κόρη γίνηκε γυναίκα
Μα εγώ απόμεινα παιδί
Και κάθε που χαράζει
Με τρώει το μαράζι
Και κάθε που χαράζει
Με τρώει το μαράζι
